Museums and Web 2.0

Τι είναι το Web2.0;

Ο όρος Web 2.0 (Ιστός 2.0), κατά τη Wikipedia, χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια νέα γενιάτου Παγκόσμιου Ιστού η οποία βασίζεται στην όλο και μεγαλύτερη δυνατότητα των χρηστών του Διαδικτύου να μοιράζονται πληροφορίες και να συνεργάζονται online. Αυτή η νέα γενιά είναι μια δυναμική διαδικτυακή πλατφόρμα, την οποία κάποιος έχει ήδη κατασκευάσει να λειτουργεί με τους δικούς του -πάνω κάτω - κανόνες, στην οποία μπορούν να αλληλεπιδρούν χρήστες χωρίς εξειδικευμένες γνώσεις σε θέματα υπολογιστών και δικτύων. [1]
Τα μουσεία, από την άλλη, μπορούν να χρησιμοποιήσουν, και χρησιμοποιούν, τα μέσα που παρέχει αυτή η τεχνολογία της δεύτερης γενιάς του Διαδικτύου για να «δελεάσουν» και να προσελκύσουν χρήστες και κοινό. Η κοινωνία αλλάζει, τα «μουσεία» οφείλουν να αλλάξουν και αυτά αν οι άνθρωποι τους θέλουν να τα δουν να επιβιώνουν. Οι «χρήστες – το κοινό» τους μπορούν να συνδεθούν και να κρατήσουν επαφή με ένα πολιτισμικό ίδρυμα, αλλά και άτομα με κοινά ενδιαφέροντα, ανοιχτά σε γνωριμίες και φιλίες, με ένα μέσο (το διαδίκτυο) που τους είναι γνωστό.
Οι εφαρμογές του Web 2.0 στο μουσείο. Το παράδειγμα της National Gallery, London

Η Wikipedia, το Flickr, το YouTube, το Facebook, το Twitter, το linkedin, τα blogs, είναι απλά μερικά από τα καινούργια εργαλεία και μέσα που προσέφερει το Web 2.0 στην επικονωνία. Τα μουσεία όμως τα αγκαλιάζουν; Η National Gallery (London, UK) (στο εξής NG,L) ένα από τα πλέον συντηρητικά ιδρύματα σίγουρα ναι! Η Πινακοθήκη αυτή προσφέρει στον ηλεκτρονικό επισκέπτη να περιηγηθεί στη συλλογή της, να δει τρέχουσες και μελλοντικέςεκθέσεις. Ακόμα και αν αυτά όντως ανήκουν στη Web 1.0 εποχή, η πινακοθήκη δεν σταματάει εδώ. Ο επισκέπτης μπορεί να εγγραφεί στα e-news, στο newsletter της NG, L και μάλιστα μπορεί να επιλέξει για το τι θα ήθελε να ενημερώνεται, αν θέλει να ενημερώνεται για θέματα που αφορούν τις εκδηλώσεις της, οικογενειακές δραστηριότητες, προβολές ταινιών, για προϊόντα και προσφορές στο φυσικό αλλά καιστο ηλεκτρονικό κατάστημα, πληροφορίες για εκπαιδευτικούς, ειδικές βραδιές, καιμουσειακές συναυλίες, και φυσικά τις τρέχουσες και μελλοντικές εκθέσεις. Ο επισκέπτης έχει τη δυνατότατα να ακούσει ή και να εγγραφεί στο “podcast” – στο μηνιαίο ραδιοφωνικό περιοδικό της – και στο “RSS” (Really Simple Syndication / Πολύ Απλή Διανομή) της πινακοθήκης, με το οποίο θα ενημερώνεται για τα δελτία τύπου της Πινακοθήκης αλλά και για τις τρέχουσες ευακιρίες απασχόλησης και προκηρύξεις. Το Facebook, το Twitter, το Flickr και το κανάλι της στο YouTube αποτελούν ακόμα τέσσερα εργαλεία και μέσα για την ενημέρωση του ενδιαφερόμενου και την προβολή του έργου και των εξελίξεων στον επιστημονικό τομέα της ιστορία της τέχνης της Πινακοθήκης. Η πρωτοποριακή εφαρμογή «Love Art: National Gallery, London» αποτελεί ένα ακόμα όπλο στη φαρέτρα της. Τέλος, εάν ο επισκέπτης κάνει κλικ στο εικονίδιο «share» τότε θα έχει στη διάθεση του γύρω στις 350 διαφορετικές επιλογές από κοινωνικά δίκτυα (όπως το Facebook και το MySpace) και υπηρεσίες σελιδοδεικτών (όπως το Delicious) για να μοιραστεί ή να προσθέσει στα «αγαπημένα» του / της τη σελίδα της NG,L.
Από τις σελίδες, όμως, της NG,L απουσιάζουν όλα τα εργαλεία εκείνα με τα οποία ο χρήστης – επισκέπτης θα μπορέσει να προτείνει ή και να ακόμη κάνει τη δική του ταξινόμηση και έκθεση της συλλογή της. Οι ετικέτες (tags) ή τα wikis και οποιαδήποτε εφαρμογή που θα επιτρέπει την παραγωγή περιεχομένου από τον χρήστη (user generated content) θα έκανε την NG,L θα είναι ένα πραγματικά «συμμετοχικό» μουσείο. [3] Παρόλαυτα, η NG,L επιτρέπει στο ψηφιακό κοινό της να δει τη συλλογή της από πολύ κοντα, σε πολύ καλή ανάλυση και με την αντίστοιχη λεπτομέρεια, με τη χρήση των νέων τεχνολογιών (εικ.) και επίσης συμμετέχει και στο πρόγραμμα τέχνης της Google, Google Art Progect.

Συμπερασματικά, η Nina Simon, η οποία γράφει και το ιστολόγιο (blog) Museum 2.0 (www.museumtwo.com) επισημαίνει ότι με τη μονομερή χρήση του διαδικτύου ίσως να παραμερίζεται η αναγκαιότητα της ύπαρξης της κοινωνικής αλληλεπίδρασης στον άξονα κάθε κίνησης που περικλείει υποκείμενα και τεχνολογία.Η τεχνολογία να δίνει το έναυσμα του διαλόγου και να μην συντηρεί το μονόλογο του web 1.0. Η τεχνολογία, δηλαδή, να γίνεται τομέσο, και όχι ο σκοπός, ανθρώπινης επικοινωνίας και κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Αντίθετα, υπάρχει και η άποψη ότι η τεχνολογία είναι εξορισμού μια κοινωνική κατασκευή που δεν μπορεί να υπάρξει έξω από το πλαίσιο της ανθρώπινης επικοινωνίας, κοινωνικότητας και δημιουργικότητας. [4] Αν ισχύει αυτό, τότε, μήπως οι έρευνες και τα ερωτήματα για τα μουσεία και τιςεφαρμογές του Web 2.0, ίσως να έπρεπε να στραφούν στο κοινό των μουσείων και στους χρήστες των εφαρμογών τους;


Ιωάννης Τζωρτζακάκης

Σημειώσεις

[1] Για τον ορισμό του Web2.0 βλ ακόμα και http://el.wikipedia.org/wiki/Web_2.0
[2] Museums and Web 2.0http://www.aam-us.org/pubs/mn/museumsweb.cfm
[3] Nina Simon, The Participatory Museumhttp://www.participatorymuseum.org/
[4] David Bearman and JenniferTrant, «Technologies, like Museums, are Social», Museums and the Web 2008, Edited by Jennifer Trant and David Bearman, Toronto:Archives & Museum Informatics, 2008.http://www.archimuse.com/publishing/mw_2008_intro.html#ixzz1OjWQnivr

Popular Posts / Δημοφιλείς Αναρτήσεις